Bez kategorii

Maksymilian Dionizy Gierymski 

Maksymilian Dionizy Gierymski

Urodził się 9 października 1846 w Warszawie. Był polskim malarzem, który współtworzył polski realizm malarstwa pejzażowego XIX w.

W 1862 ukończył Gimnazjum Realne o profilu matematyczno-przyrodniczym i zapisał się do Instytutu Politechnicznego w Puławach. W tym czasie pobierał również lekcje gry na fortepianie, ponieważ muzyka była jego pasją i pozostała do końca życia.

W 1863 porzucił uczelnię i wstąpił do oddziału powstańczego. Miał wtedy 17 lat. W 1865 kształcił się w warszawskiej Klasie Rysunkowej. W 1867 roku otrzymał stypendium rządowe, dzięki któremu wyjechał do Monachium, gdzie wstąpił do Akademii Sztuk Pięknych. Milością jego życia była Paulina Tomaszewicz, w której w 1872 podczas wizyty w kraju zakochał się bez wzajemności W 1872 na międzynarodowej wystawie w Berlinie otrzymał medal i dyplom za Wiosnę w małym miasteczku. Brał udział także w wystawach międzynarodowych w Monachium (1869) i Wiedniu (1873). W 1873 przebywał w Rzymie. W 1874 został członkiem Akademii Sztuki w Berlinie. Niesty zmarł przedwcześnie na gruźlicę w wieku zaledwie 28 lat.

Nikt nie miał wątpliwości, że sztuka polska straciła jeden z największych talentów. Współcześni cenili go szczególnie za umiejętność wyczucia realizmu. Czerpał garściami wzory z natury przy doskonałym opanowaniu formy.

Częsta tematyka podejmowana przez M. Gierymskiego to sceny myśliwskie oraz sceny z powstania styczniowego.. Te ulubione sceny malowane przez artystę nie braly się znikad. Był piewcą polskiego ziemiaństwa, i brał udział, w powstaniu styczniowym. Sceny z powstania staral się malować w sposób realistyczny, a nie jak inni artyści przedstawieć je jako mit powtańczy. Można powiedzieć, że obok Artura Grottgera byl drugim kronikarzem tych wydarzeń.

Główna część jego dorobku malarskiego powstała w ciągu niespełna 4 lat (1869-1874). Malował sceny batalistyczne i rodzajowe, sceny myśliwskie z XVIII w. utrzymane w stylu rokoka (tzw. „zofty”), epizody z powstania styczniowego oraz nastrojowe pejzaże z Mazowsza i Podlasia. Prowincjonalne miasteczka, polne drogi, wiejskie karczmy i chaty, to ulubiona tematyka malarza. Zajmował się też ilustracją książkową. Wywarł duży wpływ na malarstwo m.in. Józefa Chełmońskiego, Stanisława Witkiewicza i swego brata Aleksandra.

 

 

Jabloń nad potokiem

opis:

Krajobraz w twórczości Maksymiliana Gierymskiego był realizacją romantycznego przekonania o więzi człowieka z przyrodą. Artysta stworzył typ pejzażu łączący autentyzm obserwacji z subiektywnym, poetyckim odczuwaniem natury. Pejzaże leśne Gierymskiego powstawały w oparciu o studia w plenerze. Las lub zagajnik stanowił scenerię tzw. zopfowych, czyli ukazanych w neorokokowych kostiumach polowań, które czasem uzupełniał animalistyczny sztafaż, np. konie. Jabłoń nad potokiem została zainspirowana twórczością francuskich barbizończyków oraz dziełami pejzażystów monachijskich. Ten niekonwencjonalny krajobraz cechuje prostota motywu. Przedstawia fragmentu lasu z pochyloną nad strumykiem dziką jabłonią o kapryśnie wygiętych, pokrytych delikatnym listowiem gałęziach. Kompozycję buduje opracowana w ciepłych beżach i brązach strefa ziemi oraz oliwkowa gęstwina drzew i krzewów. Rozproszone światło, pochodzące z niewidocznego źródła, miękko wydobywa kształty natury. Blisko i ciasno kadrowane leśne wnętrze przepełnia wyciszony, intymny, nieco melancholijny nastrój.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *